Sinds m'n laatste, wat minder vrolijke, bericht hier heb ik gewoon doorgetraind. Echter, het ging van kwaad tot erger op training. Tijdens de paar Ardennentrainingen die ik heb afgewerkt kon ik totaal niet diep gaan. Als ik als een 'explosie' bergop kon doen, dan moest ik daar 2 uur van bijkomen. De Rosier rijd ik al jarenlang op tegen de 20 km/u (zo'n 14' klimtijd), nu al een paar keer aan 16 km/u (16'+ klimtijd). Afgelopen weekend bleek zelfs de Chambralles niet steil genoeg om de hartslag boven de 135 te krijgen. Een dag later tijdens een D1 rit kon ik enkel maar in de H-zone rijden. In de Chouffe classic vorige week zelfde ervaringen: geen macht om zelfs maar groepjes te volgen. Constante factor tijdens de afgelopen 6 weken was telkens dat ik bergop totaal geen macht had/heb.
Om deze redenen had ik al de Klim Classic en de 3 Ballons geschrapt. Na afgelopen weekend heb ik hetzelfde gedaan met La Morzine en La Vaujany; op deze manier heeft dat geen enkele zin. Ik had niet het gevoel dat het binnen een week 180 graden zou draaien. In plaats daarvan leek het me verstandig om eens een arts te raadplegen.
Dat is inmiddels gebeurd. Bloed is geprikt, en de uitslag sinds vandaag bekend. Met de hoeveelheid bloedplaatjes/witte bloedlichaampjes is alles in orde. Dus gebaseerd op dat geen sluimerende infectie/ziekte of wat dan ook. Hb gehalte zat wel op de ondergrens (moet tussen 8.5-11 zitten; ik zat precies op 8.5). Dit was geen aanleiding voor de huisarts om ijzerpillen of iets dergelijks te geven. Ik heb wat voedingsrichtlijnen gekregen (meer rood vlees, peulvruchten, cashewnoten, ...), en het advies om over een maand nog eens te laten prikken.
Als sporter ben je altijd ongeduldig, ik ben daar zeker geen uitzondering op. En zeker nu, in de tijd dat alle mooie ritten waar ik maanden naar toe heb geleefd als een schicht aan me voorbij aan het trekken zijn. Na overleg met trainer heb ik voedingssupplementen aangeschaft waar extra ijzer in zit. Immers, de arts vindt zo'n waarde van 8.5 nog perfect normaal voor een gemiddeld iemand. Die zal geen klachten krijgen. Maar ik, als duursporter, ben toch iemand die z'n grenzen opzoekt, en dus sneller problemen krijg als de Hb waarde te laag wordt.
Voor nu zijn de plannen in elk geval zo dat ik dit weekend weer terug op de fiets stap; wat rust kan geen kwaad na de uitputtingsslag van afgelopen weekend, eens kijken hoe dat gaat, en vandaar uit weer verdere plannen maken.
Wordt vervolgd....
woensdag 13 juni 2012
woensdag 30 mei 2012
Kleine update
De vaste meelezer hier zal zich vast al wel afgevraagd hebben waar de levendige beschrijvingen van m'n cyclo-avonturen toch blijven. Wel, het antwoord is simpel, er zijn nog geen verhalen te vertellen omdat ik er nog geen beleeft heb. En ik weet ook nog niet wanneer dat wel het geval zal zijn.
Na m'n week Mallorca, waar ik goed heb getraind, is het eigenlijk een beetje in de soep gedraaid. Vooral vanwege het weer; telkens ik een serieuze training had staan was het of te koud, of te vochtig, of beide. Liefst tot 4 keer toe een Ardennentraining op het laatst laten vallen, en ook m'n eerste cyclo (Les Six Bourgeois in Calais) vanwege teveel nattigheid niet gereden. Ik vond het toch wat te link om op natte wegen in een groot peloton m'n leven te gaan wagen. Ook viel ik in die periode flink (op een senior geknald die z'n Sparta-met dwars over het fietspad zette, nog 2 weken last gehad van hoofd/schouder).
Omdat ik half mei nog steeds allesbehalve in topvorm verkeerde, heb ik toen al het mes gezet in m'n cycloprogramma. Klim Classic werd een no-go, evenals 3 Ballons. Een nieuwe aanloop heb ik uitgezet, met als hoofddoel La Vaujany, via Morzine.
Vooral 3 Ballons deed me toch wel pijn: ik ben er niet meer geweest sinds 2009, en ik had hem dit jaar als Hoofddoel #1 gezet. Maar ja, als ik niet op een voor mezelf aanvaardbaar niveau rijd, dan weet ik uit ervaring dat zo'n rit me enkel maar frustratie gaat geven i.p.v. sportieve voldoening. Daar pas ik voor, dan stel ik beter m'n doelen bij.
Nu hopen dat ik tegen de Vaujany wel in orde ben. Momenteel draait het nog steeds ronduit vierkant, zoals ik tijdens een 2-tal Ardennenritten afgelopen week kon vaststellen. Ik kan m'n hartslag niet in D3 krijgen momenteel. Deze week vooral rust, en dan vanaf komend weekend maar weer eens proberen op te bouwen, in de hoop dat het toch wat betert, dat ik toch eens wat power in de benen ga voelen. Ondertussen maar eens verder m'n hoofd breken over het waarom...
Na m'n week Mallorca, waar ik goed heb getraind, is het eigenlijk een beetje in de soep gedraaid. Vooral vanwege het weer; telkens ik een serieuze training had staan was het of te koud, of te vochtig, of beide. Liefst tot 4 keer toe een Ardennentraining op het laatst laten vallen, en ook m'n eerste cyclo (Les Six Bourgeois in Calais) vanwege teveel nattigheid niet gereden. Ik vond het toch wat te link om op natte wegen in een groot peloton m'n leven te gaan wagen. Ook viel ik in die periode flink (op een senior geknald die z'n Sparta-met dwars over het fietspad zette, nog 2 weken last gehad van hoofd/schouder).
Omdat ik half mei nog steeds allesbehalve in topvorm verkeerde, heb ik toen al het mes gezet in m'n cycloprogramma. Klim Classic werd een no-go, evenals 3 Ballons. Een nieuwe aanloop heb ik uitgezet, met als hoofddoel La Vaujany, via Morzine.
Vooral 3 Ballons deed me toch wel pijn: ik ben er niet meer geweest sinds 2009, en ik had hem dit jaar als Hoofddoel #1 gezet. Maar ja, als ik niet op een voor mezelf aanvaardbaar niveau rijd, dan weet ik uit ervaring dat zo'n rit me enkel maar frustratie gaat geven i.p.v. sportieve voldoening. Daar pas ik voor, dan stel ik beter m'n doelen bij.
Nu hopen dat ik tegen de Vaujany wel in orde ben. Momenteel draait het nog steeds ronduit vierkant, zoals ik tijdens een 2-tal Ardennenritten afgelopen week kon vaststellen. Ik kan m'n hartslag niet in D3 krijgen momenteel. Deze week vooral rust, en dan vanaf komend weekend maar weer eens proberen op te bouwen, in de hoop dat het toch wat betert, dat ik toch eens wat power in de benen ga voelen. Ondertussen maar eens verder m'n hoofd breken over het waarom...
zaterdag 31 maart 2012
Well, you can move a mountain and shut out the sky
Op vrijdag heb ik er voor gekozen om solo op pad te gaan. Het was immers alweer een paar jaar geleden dat ik de Puig Major/Coll de Soller nog bedwongen had; de langste beklimmingen die er hier voorhanden zijn. In totaal een rondje van zo'n 140 km of zo vanuit S'Arenal. Redelijk ambitieus, met de zware donderdagrit nog in de benen, maar goed. Trainer vond het de beste manier van deze dag in te vullen.
Eerst zo'n 40 km naar Selva over veelal glooiend terrein, daarna de Puig Major op. Een klim in meerdere schuifjes. Eerst 8 km gelijkmatig omhoog, daarna zo'n 10 km op een plateau, beetje omhoog/beetje omlaag. Vanuit hier heb je werkelijk schitterende uitzichten op de omliggende rotspartijen en de zee, en daarna nog eens 6 km tot de top. Ik voelde wel dat het beste er wel wat af was; ik kon amper de D3 zone bereiken, en al zeker niet langere tijd vasthouden.
Vervolgens een 15 km lange afdaling naar Soller. Voor de 2e keer in 2 dagen kwam ik Jurgen van den Broeck tegen; hij was hier omhoog aan het klimmen. Vanuit Soller moest ik nog de Coll de Soller over: 7 km aan 5%, met oneindig veel hairpins. Hier ging het kaarsje toch wel wat uit. Boven even een colaatje gepakt, en daarna over veelal vlakke wegen, maar wel met een straffe wind tegen terug naar S'Arenal.
Totale oogst: 134 km en net geen 2000 hm, aan het baggergemiddelde van 26.5 km/u. Behoorlijk gaar, maar wel één van m'n favoriete rondjes hier weer eens gereden.
Op zaterdag nog een lange duurtraining gedaan; op zondag nog een kort H-ritje, en dan zondagnamiddag weer naar huis, mits we dit keer wel in het vliegtuig mogen.. En dan zit het er weer op. In totaal bijna 800 km rijker dan. En naar goede gewoonte hier was het weer een bijzonder geslaagde vakantie!!
Eerst zo'n 40 km naar Selva over veelal glooiend terrein, daarna de Puig Major op. Een klim in meerdere schuifjes. Eerst 8 km gelijkmatig omhoog, daarna zo'n 10 km op een plateau, beetje omhoog/beetje omlaag. Vanuit hier heb je werkelijk schitterende uitzichten op de omliggende rotspartijen en de zee, en daarna nog eens 6 km tot de top. Ik voelde wel dat het beste er wel wat af was; ik kon amper de D3 zone bereiken, en al zeker niet langere tijd vasthouden.
Vervolgens een 15 km lange afdaling naar Soller. Voor de 2e keer in 2 dagen kwam ik Jurgen van den Broeck tegen; hij was hier omhoog aan het klimmen. Vanuit Soller moest ik nog de Coll de Soller over: 7 km aan 5%, met oneindig veel hairpins. Hier ging het kaarsje toch wel wat uit. Boven even een colaatje gepakt, en daarna over veelal vlakke wegen, maar wel met een straffe wind tegen terug naar S'Arenal.
Totale oogst: 134 km en net geen 2000 hm, aan het baggergemiddelde van 26.5 km/u. Behoorlijk gaar, maar wel één van m'n favoriete rondjes hier weer eens gereden.
Op zaterdag nog een lange duurtraining gedaan; op zondag nog een kort H-ritje, en dan zondagnamiddag weer naar huis, mits we dit keer wel in het vliegtuig mogen.. En dan zit het er weer op. In totaal bijna 800 km rijker dan. En naar goede gewoonte hier was het weer een bijzonder geslaagde vakantie!!
donderdag 29 maart 2012
Life should never feel small
Vandaag heb ik weer eens kunnen ervaren waarom ik hier zo graag train en verblijf. Een mooie rit langs de bijzonder fraaie kustweg aan de westkant van het eiland (voor de kenners: van Banyalbufar naar Andratx). Een glooiende weg van zo'n 35 km, met een aantal beklimmingen tot zo'n 3 km lengte. Maar vooral: een majestueus uitzicht op de zee (rotsen, zandbanken, zee, vergezichten; dit alles te bezichtigen van hoog tot laag gezien het parcours). Zeker omdat het vandaag redelijk helder was, was het genieten.
Ook de benen werkten goed mee: een dagje rust heeft me duidelijk goed gedaan. Voor het eerst dit jaar had ik het gevoel dat de goede klimbenen er aankomen.
En ook: profrenners spotten. Altijd leuk. Vandaag Jurgen van den Broeck gezien (de bovenbuurman van Sven Nijs hier ergens naar het schijnt), hij aan het klimmen terwijl wij een afdaling deden.
Ook de benen werkten goed mee: een dagje rust heeft me duidelijk goed gedaan. Voor het eerst dit jaar had ik het gevoel dat de goede klimbenen er aankomen.
En ook: profrenners spotten. Altijd leuk. Vandaag Jurgen van den Broeck gezien (de bovenbuurman van Sven Nijs hier ergens naar het schijnt), hij aan het klimmen terwijl wij een afdaling deden.
woensdag 28 maart 2012
Those who are dead are not dead and they're living in my head
Op dinsdag de 2e lange rit afgewerkt hier op Mallorca. Andermaal onder een prachtig blauwe lucht en bij zeer aangename temperaturen. Vandaag stond er een heuvelachtige rit op het programma (1200 hm, een stuk of 4 'Ardennenklimmetjes')
Vandaag was ook de eerste keer om mezelf eens te testen. Immers, tijdens m'n bronchitis van de laatste twee weken moest ik telkens vast stellen dat ik m'n hartslag met geen mogelijkheid zelfs maar in de buurt van D3 kon krijgen, laat staan houden, als het even ergens bergop ging. In Limburg, op Tivoli, tijdens een tijdrittestje, tijdens... ; nou ja, het was één continue frustratie. Op het moment zelf denkt de emotionele ik telkens van 'gaat dat nog ooit goedkomen?', daar waar de rationele ik daar tegen over zet 'zie nou eerst maar eens dat je die bronchitis kwijtraakt'. Maar frustrerend is het wel, voor iemand als ik die eigenlijk nooit wat mankeert.
In overleg met de trainer een programma opgezet voor deze week, met als belangrijkste insteek om in elk geval rustig aan te beginnen. Op zondag dus rustig aan een soloritje, op maandag 120 km rustig met de groep, en vooral: bergop rustig aan. Dat betekende in de praktijk me overal bewust moeten laten lossen. Niets voor mij eigenlijk, want ik rijd toch altijd graag hard omhoog, en vind het toch leuk om anderen pijn te laten lijden in m'n wiel. Maar goed, ik heb het verstand laten werken, en me ingehouden. Op dinsdag mocht ik 1 keer testen, tijdens de rit van zo'n 130 km. Klim van 6 km aan 7%, en warempel: ik was zowaar weer 'opgestaan uit de doden', om het even plastisch uit te drukken. Heel de klim, zo'n 25 minuten, mooi net onder het omslagpunt omhoog kunnen rijden. We zijn dus weer vertrokken richting een hoger conditieniveau!
Het hoesten is inmiddels nagenoeg voorbij (enkel nog net na het fietsen...). Vandaag een dagje rust, morgen en vrijdag voluit, en dan zaterdag nog wat duur, en dan zit het er weer op.
Vandaag was ook de eerste keer om mezelf eens te testen. Immers, tijdens m'n bronchitis van de laatste twee weken moest ik telkens vast stellen dat ik m'n hartslag met geen mogelijkheid zelfs maar in de buurt van D3 kon krijgen, laat staan houden, als het even ergens bergop ging. In Limburg, op Tivoli, tijdens een tijdrittestje, tijdens... ; nou ja, het was één continue frustratie. Op het moment zelf denkt de emotionele ik telkens van 'gaat dat nog ooit goedkomen?', daar waar de rationele ik daar tegen over zet 'zie nou eerst maar eens dat je die bronchitis kwijtraakt'. Maar frustrerend is het wel, voor iemand als ik die eigenlijk nooit wat mankeert.
In overleg met de trainer een programma opgezet voor deze week, met als belangrijkste insteek om in elk geval rustig aan te beginnen. Op zondag dus rustig aan een soloritje, op maandag 120 km rustig met de groep, en vooral: bergop rustig aan. Dat betekende in de praktijk me overal bewust moeten laten lossen. Niets voor mij eigenlijk, want ik rijd toch altijd graag hard omhoog, en vind het toch leuk om anderen pijn te laten lijden in m'n wiel. Maar goed, ik heb het verstand laten werken, en me ingehouden. Op dinsdag mocht ik 1 keer testen, tijdens de rit van zo'n 130 km. Klim van 6 km aan 7%, en warempel: ik was zowaar weer 'opgestaan uit de doden', om het even plastisch uit te drukken. Heel de klim, zo'n 25 minuten, mooi net onder het omslagpunt omhoog kunnen rijden. We zijn dus weer vertrokken richting een hoger conditieniveau!
Het hoesten is inmiddels nagenoeg voorbij (enkel nog net na het fietsen...). Vandaag een dagje rust, morgen en vrijdag voluit, en dan zaterdag nog wat duur, en dan zit het er weer op.
maandag 26 maart 2012
Mister blue sky is living here today
Inmiddels ben ik al aan m'n 3e dag bezig op Mallorca, en heb er al zo'n 250 km opzitten.
Afgelopen zaterdag was een regelrechte horrordag: vol vakantiegevoel, en ruimschoots op tijd meldden we ons op vliegveld Düsseldorf. Daar werd ons door de vriendelijke mevrouw van Air Berlin doodleuk verteld dat het vliegtuig overboekt was. Juist, overboekt!!! Dan boek je al in november, en waan je je zeker dat alles voor mekaar is. Not!! Na veel gepalaver werd ons een vlucht aangeboden, die ons via Madrid later die dag alsnog naar Mallorca zou brengen. Zo'n 6 uur later dan gepland kwamen we om 8 uur 's avonds eindelijk aan (wel met een meer dan forse schadevergoeding van Air Berlin :-).) Hartstikke gaar uiteraard. Volgens mij kun je nergens meer gaar van worden dan van rondhangen op vliegvelden.
Op zondag de eerste solorit gedaan: ruim 100 km. Vlak. Immers, na m'n bronchitis van de afgelopen 2 weken, waarin ik amper nog aan fatsoenlijk trainen toekwam, reed ik toch rond met flanellen benen. De bronchitis is inmiddels nagenoeg verleden tijd, dus deze week kan ik mooi gebruiken om weer iets van conditie op te bouwen.
Vandaag maandag de eerste groepsrit: ruim 130 km op redelijk vlakke wegen, met 1 klim erin naar het klooster van Sant Salvador (5 km, 7%). Nog steeds met pap in de benen. Ook geen moeite gedaan de beteren van de groep bergop te volgen (zeer tegen m'n gewoonte eigenlijk!!), maar het is beter om eerst een paar dagen wat te roderen, en dan op het eind van de week eens kijken waar ik sta als het bergop gaat.
Één ding is hier wel heel positief: het weer. Strakblauwe luchten, en zon van 's ochtends tot 's avonds, bij 22 gr. Wat wil een mens nog meer?!?
Afgelopen zaterdag was een regelrechte horrordag: vol vakantiegevoel, en ruimschoots op tijd meldden we ons op vliegveld Düsseldorf. Daar werd ons door de vriendelijke mevrouw van Air Berlin doodleuk verteld dat het vliegtuig overboekt was. Juist, overboekt!!! Dan boek je al in november, en waan je je zeker dat alles voor mekaar is. Not!! Na veel gepalaver werd ons een vlucht aangeboden, die ons via Madrid later die dag alsnog naar Mallorca zou brengen. Zo'n 6 uur later dan gepland kwamen we om 8 uur 's avonds eindelijk aan (wel met een meer dan forse schadevergoeding van Air Berlin :-).) Hartstikke gaar uiteraard. Volgens mij kun je nergens meer gaar van worden dan van rondhangen op vliegvelden.
Op zondag de eerste solorit gedaan: ruim 100 km. Vlak. Immers, na m'n bronchitis van de afgelopen 2 weken, waarin ik amper nog aan fatsoenlijk trainen toekwam, reed ik toch rond met flanellen benen. De bronchitis is inmiddels nagenoeg verleden tijd, dus deze week kan ik mooi gebruiken om weer iets van conditie op te bouwen.
Vandaag maandag de eerste groepsrit: ruim 130 km op redelijk vlakke wegen, met 1 klim erin naar het klooster van Sant Salvador (5 km, 7%). Nog steeds met pap in de benen. Ook geen moeite gedaan de beteren van de groep bergop te volgen (zeer tegen m'n gewoonte eigenlijk!!), maar het is beter om eerst een paar dagen wat te roderen, en dan op het eind van de week eens kijken waar ik sta als het bergop gaat.
Één ding is hier wel heel positief: het weer. Strakblauwe luchten, en zon van 's ochtends tot 's avonds, bij 22 gr. Wat wil een mens nog meer?!?
donderdag 22 maart 2012
De winter voorbij
Zo langzaam aan kunnen we stellen dat de winter weer voorbij is. Ik heb zelfs al een paar keer in zomertenue kunnen trainen afgelopen week.
De winter is traditioneel niet de tijd van het jaar waarin er heel veel spannends gebeurd wat het vermelden hier waard is. Zo goed en zo kwaad als het ging heb ik me weer proberen voor te bereiden op wat hopelijk alweer een mooi cycloseizoen gaat worden.
Helemaal vlekkeloos verliep het toch niet deze winter. Eerst al in december en januari, waarin het toch vaak wel heel erg hard en veel regende, precies op de weekenddagen. Maar dat viel dan nog te compenseren door af en toe doordeweeks een extra lange training te doen. Dus erg veel werd ik daardoor niet belemmerd.
Vervelender werd het al in februari toen Koning Winter zijn intrede deed. Twee weken niet buiten gefietst, en vooral heel veel geTacxed in die periode. Maar na de 2 voorgaand sneeuwwinters waren m'n mentale limieten al dusdanig opgerekt dat ik Tacx-sessies van 2-3 uur niet meer schuw.
Deze maand overkwam me echter toch iets dat ik nog nooit eerder heb gehad: een acute bronchitis. Daar waar ik eigenlijk nooit echt ziek ben, had ik hier toch serieus last van. Ik ben nu al twee weken flink aan het hoesten, piepen, kuchen, rochelen, ... . Het wordt inmiddels al wel wat beter, maar we zijn er nog niet. Op de fiets merkte ik dat vooral bij intensieve inspanningen: ik bereik nauwelijks de D3 zone, en als ik het al haal houd ik het niet vol. Ik krijg compleet geen lucht..
Dit maakt ook dat ik nu toch wel wat achterstand heb. A.s. zaterdag vertrek ik voor m'n jaarlijkse trainingsweek naar Mallorca, maar het zal dit keer toch wel met een redelijk belabberde conditie zijn. Maar geen nood: het is daar warm weer, en na een week op de fiets gaat de conditie normaal gesproken in snel stijgende lijn! 3 Ballons is gelukkig nog een eind weg!
De winter is traditioneel niet de tijd van het jaar waarin er heel veel spannends gebeurd wat het vermelden hier waard is. Zo goed en zo kwaad als het ging heb ik me weer proberen voor te bereiden op wat hopelijk alweer een mooi cycloseizoen gaat worden.
Helemaal vlekkeloos verliep het toch niet deze winter. Eerst al in december en januari, waarin het toch vaak wel heel erg hard en veel regende, precies op de weekenddagen. Maar dat viel dan nog te compenseren door af en toe doordeweeks een extra lange training te doen. Dus erg veel werd ik daardoor niet belemmerd.
Vervelender werd het al in februari toen Koning Winter zijn intrede deed. Twee weken niet buiten gefietst, en vooral heel veel geTacxed in die periode. Maar na de 2 voorgaand sneeuwwinters waren m'n mentale limieten al dusdanig opgerekt dat ik Tacx-sessies van 2-3 uur niet meer schuw.
Deze maand overkwam me echter toch iets dat ik nog nooit eerder heb gehad: een acute bronchitis. Daar waar ik eigenlijk nooit echt ziek ben, had ik hier toch serieus last van. Ik ben nu al twee weken flink aan het hoesten, piepen, kuchen, rochelen, ... . Het wordt inmiddels al wel wat beter, maar we zijn er nog niet. Op de fiets merkte ik dat vooral bij intensieve inspanningen: ik bereik nauwelijks de D3 zone, en als ik het al haal houd ik het niet vol. Ik krijg compleet geen lucht..
Dit maakt ook dat ik nu toch wel wat achterstand heb. A.s. zaterdag vertrek ik voor m'n jaarlijkse trainingsweek naar Mallorca, maar het zal dit keer toch wel met een redelijk belabberde conditie zijn. Maar geen nood: het is daar warm weer, en na een week op de fiets gaat de conditie normaal gesproken in snel stijgende lijn! 3 Ballons is gelukkig nog een eind weg!
zondag 12 februari 2012
Seizoen 2012 komt er aan!
Deze week rolde de bevestiging binnen voor een Dossard Prioritaire voor de Grand Trophee ritten, waarvoor ik me al heb ingeschreven
Epreuve/Race Dossard/Number Categorie/Category
LOOK MASTER 126 E Homme de 40 a 49 ans
3 BALLONS MASTER 233 E Homme de 40 a 49 ans
RONDE PICARDE MASTER 128 E Homme de 40 a 49 ans
VAUJANY MASTER 133 E Homme de 40 a 49 ans
In alle gevallen dus een start vooraan. Da's mooi, dat scheelt altijd een pak stress om naar voren te geraken in deze ritten. Bij La Vaujany lukt dat, gezien de aard van het parcours toch wel, maar vooral bij de 3 Ballons valt het toch niet mee om voor de eerste klim een beetje vooraan te geraken als je niet vooraan kunt starten.
Naast deze ritten heb ik me inmiddels ook al ingeschreven voor de Zwitserse Alpen Challenge op 19 augustus, waar ik na een jaar afwezigheid weer enorme drang heb om er te gaan meedoen.
Kortom, laat het seizoen maar gauw beginnen!
Epreuve/Race Dossard/Number Categorie/Category
LOOK MASTER 126 E Homme de 40 a 49 ans
3 BALLONS MASTER 233 E Homme de 40 a 49 ans
RONDE PICARDE MASTER 128 E Homme de 40 a 49 ans
VAUJANY MASTER 133 E Homme de 40 a 49 ans
In alle gevallen dus een start vooraan. Da's mooi, dat scheelt altijd een pak stress om naar voren te geraken in deze ritten. Bij La Vaujany lukt dat, gezien de aard van het parcours toch wel, maar vooral bij de 3 Ballons valt het toch niet mee om voor de eerste klim een beetje vooraan te geraken als je niet vooraan kunt starten.
Naast deze ritten heb ik me inmiddels ook al ingeschreven voor de Zwitserse Alpen Challenge op 19 augustus, waar ik na een jaar afwezigheid weer enorme drang heb om er te gaan meedoen.
Kortom, laat het seizoen maar gauw beginnen!
zaterdag 31 december 2011
De beste wensen!
Aan alle meelezers hier de beste wensen voor 2012, en dat een ieder zijn/haar sportieve of andere doelen mag verwezenlijken! En dat we boven alles gezond blijven!
maandag 5 december 2011
Voorlopige plannen 2012
Met het naderen van de feestdagen raken altijd ook weer de data bekend voor de diverse cyclo's van het volgende jaar. Tijd om me weer te gaan verheugen op al die mooie ritten, het zijn en rijden in mooie omgevingen, het wielrennertje spelen op de diverse Heilige Gronden, ... Want het is geen enkel probleem voor me om te trainen in koude en vochtige omstandigheden, maar ik moet wel voor ogen hebben waarvoor ik het doe.
Mijn voorlopige lijstje ziet er als volgt uit:
20 mei: La Look
27 mei: Challenge Vercors
9 juni: 3 Ballons
24 juni: La Grand Bo
1 juli: La Vaujany
29 juli: La Bourgui
19 aug: Alpen Challenge, of 26 augustus: Pantani
8 sept: R v Picardie
Dit lijstje wordt nog wel verder aangevuld met het nodige Nederlandse, Belgische en Noord-Franse cyclo's, daar waar het past met de rest.
Dit betekent dus dat ik 2 van m'n favoriete cyclo's ga laten schieten in 2012: la Ventoux (2-juni) en La Morzine (17-juni). Met pijn in het hart, maar met een kalender die zó vol is, is het keuzes maken.
En daarbij hebben de afgelopen jaren me geleerd dat ik steeds vaker langer moet herstellen na een zware cyclo. Niet helemaal een vreemde vaststelling op mijn leeftijd, geloof ik, maar vervelend is zo'n 'belemmering' altijd wel. Omdat ik eindelijk nog eens een goede 3 Ballons wil rijden (geleden van 2009), heb ik besloten dat ik La Ventoux (1 week eerder) over ga slaan. Op deze manier kan ik ook een andere cyclo die al een paar jaar op m'n to-do lijstje staat eens rijden: Challenge du Vercors. En die kan ik dan weer combineren met de niet zo zware La Look.
Voor La Morzine ligt het wat anders: deze viel altijd een week voor La Vaujany de laatste jaren, wat een ideale combi was. Komend jaar zit er echter 2 weken tussen. En da's toch te lang om daar te blijven, dan kom ik in de knel met m'n vrije dagen. Toen viel m'n oog op La Grand Bo, in die regio, op 24 juni. Om een week meer te hebben na 3 Ballons heb ik besloten om deze te gaan combineren met La Vaujany, en Morzine te laten voor wat het is.
Voor de Alpen Challenge is nog geen definitieve datum bevestigd op de site; ik vond elders 19 aug als voorlopige datum. Indien deze om wat voor reden dan ook niet doorgaat, dan ga ik de Pantani weer doen op 26 aug.
Mijn voorlopige lijstje ziet er als volgt uit:
20 mei: La Look
27 mei: Challenge Vercors
9 juni: 3 Ballons
24 juni: La Grand Bo
1 juli: La Vaujany
29 juli: La Bourgui
19 aug: Alpen Challenge, of 26 augustus: Pantani
8 sept: R v Picardie
Dit lijstje wordt nog wel verder aangevuld met het nodige Nederlandse, Belgische en Noord-Franse cyclo's, daar waar het past met de rest.
Dit betekent dus dat ik 2 van m'n favoriete cyclo's ga laten schieten in 2012: la Ventoux (2-juni) en La Morzine (17-juni). Met pijn in het hart, maar met een kalender die zó vol is, is het keuzes maken.
En daarbij hebben de afgelopen jaren me geleerd dat ik steeds vaker langer moet herstellen na een zware cyclo. Niet helemaal een vreemde vaststelling op mijn leeftijd, geloof ik, maar vervelend is zo'n 'belemmering' altijd wel. Omdat ik eindelijk nog eens een goede 3 Ballons wil rijden (geleden van 2009), heb ik besloten dat ik La Ventoux (1 week eerder) over ga slaan. Op deze manier kan ik ook een andere cyclo die al een paar jaar op m'n to-do lijstje staat eens rijden: Challenge du Vercors. En die kan ik dan weer combineren met de niet zo zware La Look.
Voor La Morzine ligt het wat anders: deze viel altijd een week voor La Vaujany de laatste jaren, wat een ideale combi was. Komend jaar zit er echter 2 weken tussen. En da's toch te lang om daar te blijven, dan kom ik in de knel met m'n vrije dagen. Toen viel m'n oog op La Grand Bo, in die regio, op 24 juni. Om een week meer te hebben na 3 Ballons heb ik besloten om deze te gaan combineren met La Vaujany, en Morzine te laten voor wat het is.
Voor de Alpen Challenge is nog geen definitieve datum bevestigd op de site; ik vond elders 19 aug als voorlopige datum. Indien deze om wat voor reden dan ook niet doorgaat, dan ga ik de Pantani weer doen op 26 aug.
maandag 17 oktober 2011
Terugblik op 2011
Inmiddels ben ik al begonnen met de voorbereiding op seizoen 2012. Dat gaat uiteraard niet zonder een grondige evaluatie van hetgeen ik in 2011 allemaal voor elkaar gebokst heb. Vragen als 'ben ik tevreden over 2011?', 'waren de prestaties volgens verwachting?', 'heb ik er plezier aan beleeft?', .... hebben me de afgelopen weken toch wel bezig gehouden.
M'n conclusie m.b.t. 2011 kan ik eigenlijk het beste als volgt samenvatten: ik ben wél tevreden over het niveau dat ik haalde (zeker in vergelijking met 2010), ik ben niet geheel tevreden over hoe zich dat in prestaties vertaald heeft.
Dat vraagt uiteraard enige uitleg...
De beste referentie over het niveau dat ik haalde, zijn m'n Wedrennerstrainingen. Een mooie snelheidstraining, elke dinsdagavond tijdens de zomer. Reeds 11 seizoenen doe ik dat. Vlak, hellingen, sprinten, klimmetjes, interval, hoge snelheden op het vlakke ... , alles zit er in. Doel is altijd om bij de snelste groep te blijven, zonder dat het harken wordt; ik moet wel over kunnen nemen. Nadat ik in 2010 elke week op 2 keer na of zo werd gelost, daar heb ik dit jaar elke week nagenoeg probleemloos kunnen volgen, nooit gelost. En dat zelfs met tot 2 keer toe een all-time-snelheidsrecord. Dit sluit weer aan bij de jaren t/m 2009; het niveau dat ik heb gehaald daar kan ik alleen maar tevreden over zijn.
Dan de cyclo's. Als ik kijk naar m'n uitslagenlijstje van dit jaar, dan ben ik daar niet geheel tevreden over. Gezien mijn leeftijd moet ik geen wonderen meer verwachten, maar uitschieters zoals ik die in 2008 (Morzine, La Madeleine), 2009 (Vaujany, Alpen Challenge) en 2010 (la Bourgui) heb gerealiseerd, daarvan vind ik toch nog steeds dat ik dat in me moet hebben. Altijd maar weer op zoek naar die ene uitschieter, dat is mijn doel, liefst in het hooggebergte (waar toch m'n hart ligt).
Uitschieters heb ik 2 bereikt. Al helemaal in het begin in Calais (Zuid-Limburg achtige omloop) waar ik zowaar 19e werd, en m'n 21e plaats in de Marco Pantani Memorial senior (Les Deux Alpes). OK, beide ritten hadden niet de sterkste bezetting, maar dat maakte de kick van het moment er toch niet minder op. Maar het zijn toch geen uitschieters van het gehalte Vaujany 2009 (31e) of La Bourgui 2010 (22e), waar ik toch veel meer een wow-gevoel aan over hield. Maar beide dagen was ik wel héél goed. Ook ben ik zeer tevreden over m'n GF Ardennaise. Superbenen die dag. Over een parcours met 3000 hm, inclusief Chambralles, Stockeu en 15 andere Ardennenpuisten werd ik dan pas 76e, maar m'n gemiddelde van 31 km/u, das écht heel hard op die omloop. Zeer tevreden daarover!
M'n andere hooggebergte cyclo's waren om snel te vergeten: Morzine (47e, stuk gegaan op de Joux-Plane), vooral Vaujany (86e, nog nooit zó stuk gegaan op de fiets) en La Ventoux (ziek, zwak, misselijk voor het 2e jaar op rij daar). Daarnaast dan nog het niet rijden van de hooggebergtecyclo's die me het beste liggen (La Madeleine, La Bourgui beide vanwege té slecht weer, en 3Ballons wegens niet hersteld van GF Ardennaise), en het is duidelijk dat ik van dit stukje toch wat meer had verwacht. Als ik deze ritten wel had kunnen doen, dan had ik waarschijnlijk toch al heel anders tegen 2011 aangekeken.
De andere, niet zo selectieve cyclos, daar heb ik op m'n niveau gereden. In ritten als La Look, La Ronde Picarde en Knetemann rit, daar ben ik niet meer dan pelotonvulling, te weinig selectief om er veel uit te kunnen richten. Maar ik vind het altijd wél heel leuk om te doen; van weinig dingen krijg ik zo'n kick als van pelotonrijden...
Kortom, zeker niet slecht, maar het had beter gekund.
Ik vat m'n prestaties voor mezelf ook elk jaar samen in een getal op de schaal van 1 tot 10:
1999: 7.5
2000: 7
2001: 6.5
2002: 8
2003: 9
2004: 6
2005: 4
2006: 7.5
2007: 7
2008: 7.5
2009: 8
2010: 5
2011: 7
Kortom, slecht was het zeker niet dit jaar, maar geen grand cru.
Heb ik er plezier aan beleefd? En of!! Voor het eerst sinds jaren iets minder dwangmatig volgens allerlei schema's bezig geweest, maar meer op gevoel. Ervaring zat immers. Dat is prima gelukt, ik was op tijd in vorm. Een perfecte wintervoorbereiding gehad ook. En dat is voor mij al het halve werk. Daarnaast in de zomermaanden allerlei ritten gereden, en in allerlei omgevingen geweest waar ik veel plezier aan heb beleefd. Ik denk dan even aan diverse Ardennentoertochten (Tilff-B-Tilff, Bilzen Classic, La Magnifique), aan alle mooie cols van dit jaar (Izoard, Madeleine, Cormet de Roselend, Ventoux, Joux-Plane, etc etc etc), aan m'n week Mallorca (elk jaar weer een hoogtepunt), 6 keer richting Frankrijk getrokken, goed voor in totaal 32 overnachtingen in een tent, aan m'n talloze rondjes Zuid-Limburg, aan m'n talloze rondjes Malmedy, aan m'n .... . Nou ja, het is in elk geval jammer dat het weer voorbij is.
Na wat mentale moeheid, borrelen inmiddels wel de eerste items voor m'n verlanglijstje 2012 op. Ik wil dolgraag terug naar Lenzerheide (Alpen Challenge), die ik bewust had laten schieten dit jaar, ik ga hoe dan ook de Vloek van de Ventoux doorbreken in 2012, graag ook weer de 3 Ballons (geleden van 2009), liefst ook weer La Bourgui, en heel stiekem zit ik te denken aan die Tour de Mont Blanc... De week Mallorca is inmiddels alweer een zekerheid voor eind maart. Kortom, zelfs na 15 cyclojaren overschrijdt m'n to-do list nog altijd ruimschoots hetgeen uiteindelijk haalbaar is.
En tot slot, ook niet onbelangrijk: ik ben dit jaar nagenoeg gespaard gebleven van fysieke ellende. Geen enkele keer gevallen dit jaar, niet geblesseerd geweest, nagenoeg niet ziek geweest, ... Dat wou ik graag zo houden voor 2012, en dan volgt de rest vanzelf.
M'n conclusie m.b.t. 2011 kan ik eigenlijk het beste als volgt samenvatten: ik ben wél tevreden over het niveau dat ik haalde (zeker in vergelijking met 2010), ik ben niet geheel tevreden over hoe zich dat in prestaties vertaald heeft.
Dat vraagt uiteraard enige uitleg...
De beste referentie over het niveau dat ik haalde, zijn m'n Wedrennerstrainingen. Een mooie snelheidstraining, elke dinsdagavond tijdens de zomer. Reeds 11 seizoenen doe ik dat. Vlak, hellingen, sprinten, klimmetjes, interval, hoge snelheden op het vlakke ... , alles zit er in. Doel is altijd om bij de snelste groep te blijven, zonder dat het harken wordt; ik moet wel over kunnen nemen. Nadat ik in 2010 elke week op 2 keer na of zo werd gelost, daar heb ik dit jaar elke week nagenoeg probleemloos kunnen volgen, nooit gelost. En dat zelfs met tot 2 keer toe een all-time-snelheidsrecord. Dit sluit weer aan bij de jaren t/m 2009; het niveau dat ik heb gehaald daar kan ik alleen maar tevreden over zijn.
Dan de cyclo's. Als ik kijk naar m'n uitslagenlijstje van dit jaar, dan ben ik daar niet geheel tevreden over. Gezien mijn leeftijd moet ik geen wonderen meer verwachten, maar uitschieters zoals ik die in 2008 (Morzine, La Madeleine), 2009 (Vaujany, Alpen Challenge) en 2010 (la Bourgui) heb gerealiseerd, daarvan vind ik toch nog steeds dat ik dat in me moet hebben. Altijd maar weer op zoek naar die ene uitschieter, dat is mijn doel, liefst in het hooggebergte (waar toch m'n hart ligt).
Uitschieters heb ik 2 bereikt. Al helemaal in het begin in Calais (Zuid-Limburg achtige omloop) waar ik zowaar 19e werd, en m'n 21e plaats in de Marco Pantani Memorial senior (Les Deux Alpes). OK, beide ritten hadden niet de sterkste bezetting, maar dat maakte de kick van het moment er toch niet minder op. Maar het zijn toch geen uitschieters van het gehalte Vaujany 2009 (31e) of La Bourgui 2010 (22e), waar ik toch veel meer een wow-gevoel aan over hield. Maar beide dagen was ik wel héél goed. Ook ben ik zeer tevreden over m'n GF Ardennaise. Superbenen die dag. Over een parcours met 3000 hm, inclusief Chambralles, Stockeu en 15 andere Ardennenpuisten werd ik dan pas 76e, maar m'n gemiddelde van 31 km/u, das écht heel hard op die omloop. Zeer tevreden daarover!
M'n andere hooggebergte cyclo's waren om snel te vergeten: Morzine (47e, stuk gegaan op de Joux-Plane), vooral Vaujany (86e, nog nooit zó stuk gegaan op de fiets) en La Ventoux (ziek, zwak, misselijk voor het 2e jaar op rij daar). Daarnaast dan nog het niet rijden van de hooggebergtecyclo's die me het beste liggen (La Madeleine, La Bourgui beide vanwege té slecht weer, en 3Ballons wegens niet hersteld van GF Ardennaise), en het is duidelijk dat ik van dit stukje toch wat meer had verwacht. Als ik deze ritten wel had kunnen doen, dan had ik waarschijnlijk toch al heel anders tegen 2011 aangekeken.
De andere, niet zo selectieve cyclos, daar heb ik op m'n niveau gereden. In ritten als La Look, La Ronde Picarde en Knetemann rit, daar ben ik niet meer dan pelotonvulling, te weinig selectief om er veel uit te kunnen richten. Maar ik vind het altijd wél heel leuk om te doen; van weinig dingen krijg ik zo'n kick als van pelotonrijden...
Kortom, zeker niet slecht, maar het had beter gekund.
Ik vat m'n prestaties voor mezelf ook elk jaar samen in een getal op de schaal van 1 tot 10:
1999: 7.5
2000: 7
2001: 6.5
2002: 8
2003: 9
2004: 6
2005: 4
2006: 7.5
2007: 7
2008: 7.5
2009: 8
2010: 5
2011: 7
Kortom, slecht was het zeker niet dit jaar, maar geen grand cru.
Heb ik er plezier aan beleefd? En of!! Voor het eerst sinds jaren iets minder dwangmatig volgens allerlei schema's bezig geweest, maar meer op gevoel. Ervaring zat immers. Dat is prima gelukt, ik was op tijd in vorm. Een perfecte wintervoorbereiding gehad ook. En dat is voor mij al het halve werk. Daarnaast in de zomermaanden allerlei ritten gereden, en in allerlei omgevingen geweest waar ik veel plezier aan heb beleefd. Ik denk dan even aan diverse Ardennentoertochten (Tilff-B-Tilff, Bilzen Classic, La Magnifique), aan alle mooie cols van dit jaar (Izoard, Madeleine, Cormet de Roselend, Ventoux, Joux-Plane, etc etc etc), aan m'n week Mallorca (elk jaar weer een hoogtepunt), 6 keer richting Frankrijk getrokken, goed voor in totaal 32 overnachtingen in een tent, aan m'n talloze rondjes Zuid-Limburg, aan m'n talloze rondjes Malmedy, aan m'n .... . Nou ja, het is in elk geval jammer dat het weer voorbij is.
Na wat mentale moeheid, borrelen inmiddels wel de eerste items voor m'n verlanglijstje 2012 op. Ik wil dolgraag terug naar Lenzerheide (Alpen Challenge), die ik bewust had laten schieten dit jaar, ik ga hoe dan ook de Vloek van de Ventoux doorbreken in 2012, graag ook weer de 3 Ballons (geleden van 2009), liefst ook weer La Bourgui, en heel stiekem zit ik te denken aan die Tour de Mont Blanc... De week Mallorca is inmiddels alweer een zekerheid voor eind maart. Kortom, zelfs na 15 cyclojaren overschrijdt m'n to-do list nog altijd ruimschoots hetgeen uiteindelijk haalbaar is.
En tot slot, ook niet onbelangrijk: ik ben dit jaar nagenoeg gespaard gebleven van fysieke ellende. Geen enkele keer gevallen dit jaar, niet geblesseerd geweest, nagenoeg niet ziek geweest, ... Dat wou ik graag zo houden voor 2012, en dan volgt de rest vanzelf.
maandag 19 september 2011
La Christophe Brandt, 18-sept 2011
Cyclo #162, La Christophe Brandt, Verviers
Sinds een paar jaar is de Christophe Brandt vanuit Verviers mijn vaste seizoensafsluiting. Mooie rit doorheen mijn geliefde Ardennen. Niet meer té zwaar, zo aan het eind van een lang en slopend seizoen, waarin de vermoeidheid stilaan zijn tol begint te eisen.
Dit jaar stond ik voor de 3e opeenvolgende keer aan de start. In 2009 was ik 62e, in 2010 (toen compleet uit vorm) 84e. Kortom, nooit echt goed gereden hier. Ambitie? Hmmm, top 50? Wel een aardig streven, gezien mijn rijden dit jaar in dit soort snellere cyclo's.
De organisatie had dit jaar duidelijk werk er van gemaakt om van deze cyclo een volwaardige te maken. Een aangepast parcours met meer hellingen, meer km's en meer hm's, meer begeleiding op motoren onderweg, overal seingevers op gevaarlijke punten, een voor Waalse begrippen snel beschikbaar zijn van de uitslag, naast die vieze Bratwursten nu ook pasta achteraf, etc etc.
Na enig twijfelen vooraf vanwege Buienradar reden we (Arno M. en ikzelf) om 8u Verviers binnen. Blauwe en dreigende luchten wisselden elkaar af, maar het zou tijdens de hele rit nagenoeg droog blijven. Richting inschrijving gereden. Verbaasd over diverse zaken hier: het bij het begroeten elkaar kussende mannen, de wel heel traag voortschrijdende rij bij het inschrijven ('in dit tempo zijn we om 9u niet weg, hoor'), de taakverdeling van de mensen achter de inschrijftafel, stuurbord- en chipnummer die niet hetzelfde waren (266 en 286, maar de mevrouw achter de tafel verzekerde me: 'dat maak nieks uit', waarop ik de vraag nog stelde 'waarom hebben we dan een stuurbord?'), de hartelijk begroeting door Mijnheer de Voorzitter die enorm vereerd is dat er Nederlanders op zijn cyclo afkomen ('U izz hierrrr voor de driede keer?' terwijl hij net wat te lang mijn hand bleef schudden...). Welkom in Wallonië. Uiteindelijk gingen we om 9 uur toch van start. Want ook dat is Wallonië: alles gaat hier trager dan in de rest van de wereld, maar het komt ook altijd allemaal wel goed.
Vanaf de eerste rij ben ik gestart. Al bij het geneutraliseerde stuk van 5 km voelde ik het al: géén goede benen vandaag. De moeite die ik moest doen om op te schuiven, en het gemak waarmee ik plaatsen verloor. Al gelijk bij het buitenrijden van Pepinster, na 7 km, lag daar de Tancrémont. Ik kende deze alleen van Klimmen-Banneux-Klimmen, waar ik er een paar keer af gereden ben. Lange klim. Mijn inschatting was dat hier de schifting al gemaakt zou worden. Dus er was maar 1 taktiek mogelijk: vooraan beginnen, en dan vol in de weerstand naar boven rijden. Het eerste lukte me nog goed, het tweede niet. M'n slechte benen. Ik haalde hartslagen van 145, da's nog onder D3. Vorige week in Picardië ging dat nog ruim 20 slagen hoger dan nu. Tja... Dan is het wachten op het moment dat ik er af moet. Dat gebeurde halverwege de klim: de eerste groep reed daar weg. Nog niet dramatisch. Ik verzeilde in een tweede groep van zo'n 40 man. Maar ook daar kon ik niet aanpikken. Op de uitlopers bovenop moest ik met een stuk of 4 anderen deze groep laten rijden. Dat werd al vervelender. We kwamen ook niet meer terug, ondanks dat het gaatje op een bepaald moment maar 10 meter was. Hier reed de Christophe Brandt 2011 weg van me. Maar geen excuses, ik kon simpelweg niet herder. Dan maar wachten op groep 3, ook weer zo'n 30 man groot.
Die kwamen terug in de afzink richting voet van de volgende klim. Tot mijn verbazing zag ik daar ook Medestrijder Arno M. Dat was heel goed gereden van hem, maar heel slecht van mij. Ik zat hier duidelijk niet op mijn normale plek. Maar met slechte benen op hét cruciale moment van zo'n cyclo rondrijden, en dan is dit het gevolg.
Hoe nu verder? Ik had er even géén zin meer in. Ging achteraan in de groep hangen. Ongemotiveerd. Tot de Cote de Oneux, na zo'n 35 km. Steil rotding bij momenten. Op die klim zag ik mijn groep breken. Toen kwam toch het oer-cyclo-instinct weer boven: naar voren, maken dat je mee bent met de eersten, verdorie!!!! Dat ging. De benen waren zowaar toch wel beter dan in het begin. Hier ging ook een deel van de groep overboord.
De volgende hellingen (Lorce, Chession, een halve Ancienne Barriere, Froidville) waren niet zo selectief dat hier veel volk overboord ging. Allemaal lopers. Het was vooral zaak om in de afdalingen er bij te blijven: deze lagen half nat/half droog. Altijd link. En dan ben je continu bezig met gaten dicht te rijden, die anderen laten vallen omdat ze soms als schildpadden door de bochten gaan.
Ook in de lange vallei richting Remouchamps gebeurde niet veel: er werd goed doorgereden. Ik beperkte me tot eten/drinken en volgen, er kwam immers nog het één en ander aan.
Vanuit Remouchamps lag immers nog de Petit Redoute op de route: het weggetje waarlangs we afdalen in de Steven Rooks Classic. Maar dit stuk was méér dan alleen de Petit Redoute: het was de combinatie met de aanloop vanuit Remouchamps (zelfs na 17 jaar trainen in de Ardennen liggen hier nog klimmetjes die ik niet ken!!), dan die Petit Redoute zelf, en gelijk erna de Cote de Hornay in Sprimont, die dit stuk tot breekpunt maakten. Een drietrapsraket.
Op de aanloop begon ik zelf aan kop van onze groep. Hee, daar zien we alweer hartslagen van 155 (m'n omslagpunt), dat is al stukken beter dan in het begin. Ik besloot er een snok aan te geven. En ja hoor: ze vlogen er allemaal af, een man of 6 bleven bij mij. Wat verder kwamen er zo'n 15 terug, waarna we gegroepeerd de steile Petit Redoute namen. Op de Hornay vervolgens nog een schifting: er reden er 2 weg, en ik besloot er naar toe te vlammen. Uiteindelijk kwamen we met 7 man samen; de rest leek afgeslagen. Maar mijn slechte benen van vanochtend waren gaandeweg superbenen geworden; anders kan ik een paar van dergelijke explosies niet zo kort na elkaar doen. En ik voelde dat ik nog overschot had. Ik begon het zowaar weer leuk te vinden!
De vallei richting laatste klim (Hezée, 10 km voor het eind) was te lang om weg te blijven met een paar man; er kwam weer zo'n 15 man terug. Geen nood; ik zat boordevol moraal om op de laatste klim nog eens aan de boom te schudden. Dit laatste ging niet helemaal: er waren er nog een paar die een grotere cartouche hadden bewaard. Ik had alle moeite van de wereld om aan te pikken, maar het lukte. Met 5 waren we, de rest leek nu definitief afgeslagen met enkel nog een afdaling naar Verviers voor de boeg. 200 meter achterstand.
In de straten van Verviers kwamen ze echter nog gevaarlijk dichtbij. 'Verdorie, waar blijft de finish nou'?, dacht ik bij mezelf. Ik zag mezelf alweer overspoeld worden door een grote groep in de laatste rechte lijn. Ik besloot dan maar te gaan sprinten op de brede aankomstboulevard. Zittend. 40, 45, 50, ja zelfs 55 zei m'n tellertje. Benen ontploften. Maar ik hield ze af op 2 na. Goed voor een 87e plaats.
Dat was niet helemaal naar tevredenheid; ik denk dat ik hier toch wel een stuk verder van voren moet kunnen eindigen. Maar met de benen van vandaag (rotslecht in het begin, en super op het eind) zat er niet meer in. Maar wel genoten, zoals altijd eigenlijk wel op dit soort dagen.
Na afloop nog ruimschoots nagekaart, en alles geëvalueerd met de Cyclo-Benelux club, met nr 10 van de dag Kenny N., met Medestrijder Arno M. (146e) etc. Onder het genot van een beker (!!) pasta en een vieze abrikozenwafel. En geconcludeerd dat het toch wederom een enorm geslaagde dag was.
Ook de weergoden waren ons gunstig gezind: behalve veel dreigende luchten, waar hooguit wat muggenpis uit viel, is het droog gebleven. De thuisblijvers hadden in elk geval zwaar ongelijk dit keer!
Sinds een paar jaar is de Christophe Brandt vanuit Verviers mijn vaste seizoensafsluiting. Mooie rit doorheen mijn geliefde Ardennen. Niet meer té zwaar, zo aan het eind van een lang en slopend seizoen, waarin de vermoeidheid stilaan zijn tol begint te eisen.
Dit jaar stond ik voor de 3e opeenvolgende keer aan de start. In 2009 was ik 62e, in 2010 (toen compleet uit vorm) 84e. Kortom, nooit echt goed gereden hier. Ambitie? Hmmm, top 50? Wel een aardig streven, gezien mijn rijden dit jaar in dit soort snellere cyclo's.
De organisatie had dit jaar duidelijk werk er van gemaakt om van deze cyclo een volwaardige te maken. Een aangepast parcours met meer hellingen, meer km's en meer hm's, meer begeleiding op motoren onderweg, overal seingevers op gevaarlijke punten, een voor Waalse begrippen snel beschikbaar zijn van de uitslag, naast die vieze Bratwursten nu ook pasta achteraf, etc etc.
Na enig twijfelen vooraf vanwege Buienradar reden we (Arno M. en ikzelf) om 8u Verviers binnen. Blauwe en dreigende luchten wisselden elkaar af, maar het zou tijdens de hele rit nagenoeg droog blijven. Richting inschrijving gereden. Verbaasd over diverse zaken hier: het bij het begroeten elkaar kussende mannen, de wel heel traag voortschrijdende rij bij het inschrijven ('in dit tempo zijn we om 9u niet weg, hoor'), de taakverdeling van de mensen achter de inschrijftafel, stuurbord- en chipnummer die niet hetzelfde waren (266 en 286, maar de mevrouw achter de tafel verzekerde me: 'dat maak nieks uit', waarop ik de vraag nog stelde 'waarom hebben we dan een stuurbord?'), de hartelijk begroeting door Mijnheer de Voorzitter die enorm vereerd is dat er Nederlanders op zijn cyclo afkomen ('U izz hierrrr voor de driede keer?' terwijl hij net wat te lang mijn hand bleef schudden...). Welkom in Wallonië. Uiteindelijk gingen we om 9 uur toch van start. Want ook dat is Wallonië: alles gaat hier trager dan in de rest van de wereld, maar het komt ook altijd allemaal wel goed.
Vanaf de eerste rij ben ik gestart. Al bij het geneutraliseerde stuk van 5 km voelde ik het al: géén goede benen vandaag. De moeite die ik moest doen om op te schuiven, en het gemak waarmee ik plaatsen verloor. Al gelijk bij het buitenrijden van Pepinster, na 7 km, lag daar de Tancrémont. Ik kende deze alleen van Klimmen-Banneux-Klimmen, waar ik er een paar keer af gereden ben. Lange klim. Mijn inschatting was dat hier de schifting al gemaakt zou worden. Dus er was maar 1 taktiek mogelijk: vooraan beginnen, en dan vol in de weerstand naar boven rijden. Het eerste lukte me nog goed, het tweede niet. M'n slechte benen. Ik haalde hartslagen van 145, da's nog onder D3. Vorige week in Picardië ging dat nog ruim 20 slagen hoger dan nu. Tja... Dan is het wachten op het moment dat ik er af moet. Dat gebeurde halverwege de klim: de eerste groep reed daar weg. Nog niet dramatisch. Ik verzeilde in een tweede groep van zo'n 40 man. Maar ook daar kon ik niet aanpikken. Op de uitlopers bovenop moest ik met een stuk of 4 anderen deze groep laten rijden. Dat werd al vervelender. We kwamen ook niet meer terug, ondanks dat het gaatje op een bepaald moment maar 10 meter was. Hier reed de Christophe Brandt 2011 weg van me. Maar geen excuses, ik kon simpelweg niet herder. Dan maar wachten op groep 3, ook weer zo'n 30 man groot.
Die kwamen terug in de afzink richting voet van de volgende klim. Tot mijn verbazing zag ik daar ook Medestrijder Arno M. Dat was heel goed gereden van hem, maar heel slecht van mij. Ik zat hier duidelijk niet op mijn normale plek. Maar met slechte benen op hét cruciale moment van zo'n cyclo rondrijden, en dan is dit het gevolg.
Hoe nu verder? Ik had er even géén zin meer in. Ging achteraan in de groep hangen. Ongemotiveerd. Tot de Cote de Oneux, na zo'n 35 km. Steil rotding bij momenten. Op die klim zag ik mijn groep breken. Toen kwam toch het oer-cyclo-instinct weer boven: naar voren, maken dat je mee bent met de eersten, verdorie!!!! Dat ging. De benen waren zowaar toch wel beter dan in het begin. Hier ging ook een deel van de groep overboord.
De volgende hellingen (Lorce, Chession, een halve Ancienne Barriere, Froidville) waren niet zo selectief dat hier veel volk overboord ging. Allemaal lopers. Het was vooral zaak om in de afdalingen er bij te blijven: deze lagen half nat/half droog. Altijd link. En dan ben je continu bezig met gaten dicht te rijden, die anderen laten vallen omdat ze soms als schildpadden door de bochten gaan.
Ook in de lange vallei richting Remouchamps gebeurde niet veel: er werd goed doorgereden. Ik beperkte me tot eten/drinken en volgen, er kwam immers nog het één en ander aan.
Vanuit Remouchamps lag immers nog de Petit Redoute op de route: het weggetje waarlangs we afdalen in de Steven Rooks Classic. Maar dit stuk was méér dan alleen de Petit Redoute: het was de combinatie met de aanloop vanuit Remouchamps (zelfs na 17 jaar trainen in de Ardennen liggen hier nog klimmetjes die ik niet ken!!), dan die Petit Redoute zelf, en gelijk erna de Cote de Hornay in Sprimont, die dit stuk tot breekpunt maakten. Een drietrapsraket.
Op de aanloop begon ik zelf aan kop van onze groep. Hee, daar zien we alweer hartslagen van 155 (m'n omslagpunt), dat is al stukken beter dan in het begin. Ik besloot er een snok aan te geven. En ja hoor: ze vlogen er allemaal af, een man of 6 bleven bij mij. Wat verder kwamen er zo'n 15 terug, waarna we gegroepeerd de steile Petit Redoute namen. Op de Hornay vervolgens nog een schifting: er reden er 2 weg, en ik besloot er naar toe te vlammen. Uiteindelijk kwamen we met 7 man samen; de rest leek afgeslagen. Maar mijn slechte benen van vanochtend waren gaandeweg superbenen geworden; anders kan ik een paar van dergelijke explosies niet zo kort na elkaar doen. En ik voelde dat ik nog overschot had. Ik begon het zowaar weer leuk te vinden!
De vallei richting laatste klim (Hezée, 10 km voor het eind) was te lang om weg te blijven met een paar man; er kwam weer zo'n 15 man terug. Geen nood; ik zat boordevol moraal om op de laatste klim nog eens aan de boom te schudden. Dit laatste ging niet helemaal: er waren er nog een paar die een grotere cartouche hadden bewaard. Ik had alle moeite van de wereld om aan te pikken, maar het lukte. Met 5 waren we, de rest leek nu definitief afgeslagen met enkel nog een afdaling naar Verviers voor de boeg. 200 meter achterstand.
In de straten van Verviers kwamen ze echter nog gevaarlijk dichtbij. 'Verdorie, waar blijft de finish nou'?, dacht ik bij mezelf. Ik zag mezelf alweer overspoeld worden door een grote groep in de laatste rechte lijn. Ik besloot dan maar te gaan sprinten op de brede aankomstboulevard. Zittend. 40, 45, 50, ja zelfs 55 zei m'n tellertje. Benen ontploften. Maar ik hield ze af op 2 na. Goed voor een 87e plaats.
Dat was niet helemaal naar tevredenheid; ik denk dat ik hier toch wel een stuk verder van voren moet kunnen eindigen. Maar met de benen van vandaag (rotslecht in het begin, en super op het eind) zat er niet meer in. Maar wel genoten, zoals altijd eigenlijk wel op dit soort dagen.
Na afloop nog ruimschoots nagekaart, en alles geëvalueerd met de Cyclo-Benelux club, met nr 10 van de dag Kenny N., met Medestrijder Arno M. (146e) etc. Onder het genot van een beker (!!) pasta en een vieze abrikozenwafel. En geconcludeerd dat het toch wederom een enorm geslaagde dag was.
Ook de weergoden waren ons gunstig gezind: behalve veel dreigende luchten, waar hooguit wat muggenpis uit viel, is het droog gebleven. De thuisblijvers hadden in elk geval zwaar ongelijk dit keer!
dinsdag 13 september 2011
Gerrie Knetemann Classic, 11-sept 2011
Cyclo #161, Gerrie Knetemann Classic, 150 km
Amsterdam, Olympisch Stadion, 7u30 's ochtends. Inschrijfformulier ingevuld. Ik begeef me naar de inschrijftafel om 25 Eurootjes te mogen afgeven. De vriendelijke mevrouw van de organisatie spreekt me toe:
M: 'Goedemorgen meneer, vind u 2007 een mooi nummer? Brengt u dat geluk, of heeft u liever een ander nummer?
A: 'Nou, nu je het zo zegt.... 2007 was wel precies het jaartal waarin ik hier eerste ben geworden op de langste afstand. Geef het maar.'
M: 'Oh, dus u bent ook als eerste terug straks?
A: 'Nou, dat denk ik niet...'
Ik moest achteraf toch nog wel om lachen om dit tafereeltje. Op zulke dagen gebeurt er altijd wel wat leuks, heb ik altijd geleerd, nu dus ook weer. Want ik zat me toch eigenlijk wel af te vragen wat ik hier eigenlijk kwam doen met de Ronde van Picardië van de vorige dag + 2 x 4u in de auto, en 2 halve nachtrusten, wat allemaal nog zwaar in de benen hing. Maar ach, dit soort ritten zijn leuk om nog gauw even mee te pikken zo richting seizoenseinde. De winter is immers lang. En zo'n vlak parcours dat lukt altijd wel. En een oud-winnaar mag uiteraard niet ontbreken.
Ah, daar was ook de firma Cyclobenelux weer. Met Rob die hier in 2006 won, en met wie ik in 2007 heb geduelleerd om de zege, en Paul, die dat vast ook graag op zijn palmares wil hebben. Een thuisrit voor beiden.
Om even voor 8 ging ik richting start. Ik had toch sterk de indruk dat het veel minder druk was dan de laatste keer dat ik hier was, in 2008. Ook werd toen het startschot gegeven na eindeloze speeches van de Familie Knetemann, en de onvermijdelijke Steven Rooks, maar die waren er nu allemaal niet.
Om 8 uur ging het los. Mijn doel was om zo lang mogelijk bij de eerste groep te blijven. In 2007 lukte dit dus tot aan de streep, in 2008 tot 30 km voor het eind. Benieuwd hoe dat nu zou gaan met Picardië in de benen. Na de start door het Amsterdamse bos. Koppen tellen. Een man of 25. De rest maakt er dus een toertocht van. Niet erg, op de vaak smalle wegen is het beter om niet met te veel volk te zijn.
De eerste stroken wind tegen (er stond een behoorlijk straffe bries) voelde ik het al: totaal niet hersteld, zere benen, last van de rug, last van m'n zitvlak, enorm moe gevoel; kortom, het was weer lachen op de fiets. Me maar verschuilen in de groep. Altijd lachen om intensief te gaan fietsen met zere poten.
Na 40 km werd de zaak even flink op de kant gegooid door de voorsten. En toen was het gedaan, ik moest er simpelweg af. Geen excuses, gewoon té zere poten van Picardië. Ik kon niet beter vandaag.
Alleen kwam ik nu wel in een enorm niemandsland terecht. Immers, we waren de eerste vertrekkers, ik had tot dat moment met een gemiddelde van 37 km/u gereden, en achter me werd alleen getoerd. En dat met toch behoorlijk wind tegen. En ik moest nog 110 km. Ik besloot om er vanaf dat moment een veredelde hersteltraining van te maken. Pas op het punt waar de 100 km rijders weer op mijn parcours verschenen, heb ik weer aangehaakt bij een sneller treintje.
Na 115 km kwam dan nog het Kopje van Bloemendaal, van de makkelijke kant ook nog. In mijn groepje werden er al een paar zenuwachtig (zich sparen, en ondertussen volstoppen met repen/gelletjes). Dezelfde soort zenuwachtigheid als ik jaarlijks zie bij anderen in de aanloop naar de Cornesse in KBK, of La Redoute in LBL. En dat nu voor een prutsklim, die ik me niet eens meer kon herinneren uit 2008, zoveel indruk had het toen blijkbaar gemaakt. Nou, laat maar komen, dan hebben we die natte droom ook weer gehad.
Ik ben er vol tegenop gereden voor zover mogelijk; kwestie van niet te lang hoeven te zoeken in de uitslagen achteraf. 44 seconden, goed voor de 92e tijd...
Vervolgens met een sneltreintje terug richting Olympisch stadion gereden, waar ik even voor half een terug was, na 4u28, en met een gemiddelde van 32.9 km/u. Ik bleek maar een half uurtje achter te liggen op de eersten, wat me meevalt als ik zie hoe vroeg ik gelost was, hoe rustig ik toen lange tijd gereden heb, en ook nog een keer fout ben gereden.
Als cijferneuroot tot in het graf heb ik de uitslagenlijst uiteraard gelijk naar Excel gekopieerd, en even gesorteerd op eindtijd. Blijk ik toch nog de 26e eindtijd te hebben. Voor wat het waard is.
Maar spijt van mijn deelname? Nee hoor, zeker niet, ondanks de zere poten. Er gebeurt immers altijd wel wat leuks, heb ik altijd geleerd. En het is weer eens fietsen in een heel andere omgeving, waar ik eigenlijk nooit kom. Kortom, een topdagje gehad. Of eigenlijk een topweekend, waar ik deze winter met veel plezier op terug zal kijken!!!
Amsterdam, Olympisch Stadion, 7u30 's ochtends. Inschrijfformulier ingevuld. Ik begeef me naar de inschrijftafel om 25 Eurootjes te mogen afgeven. De vriendelijke mevrouw van de organisatie spreekt me toe:
M: 'Goedemorgen meneer, vind u 2007 een mooi nummer? Brengt u dat geluk, of heeft u liever een ander nummer?
A: 'Nou, nu je het zo zegt.... 2007 was wel precies het jaartal waarin ik hier eerste ben geworden op de langste afstand. Geef het maar.'
M: 'Oh, dus u bent ook als eerste terug straks?
A: 'Nou, dat denk ik niet...'
Ik moest achteraf toch nog wel om lachen om dit tafereeltje. Op zulke dagen gebeurt er altijd wel wat leuks, heb ik altijd geleerd, nu dus ook weer. Want ik zat me toch eigenlijk wel af te vragen wat ik hier eigenlijk kwam doen met de Ronde van Picardië van de vorige dag + 2 x 4u in de auto, en 2 halve nachtrusten, wat allemaal nog zwaar in de benen hing. Maar ach, dit soort ritten zijn leuk om nog gauw even mee te pikken zo richting seizoenseinde. De winter is immers lang. En zo'n vlak parcours dat lukt altijd wel. En een oud-winnaar mag uiteraard niet ontbreken.
Ah, daar was ook de firma Cyclobenelux weer. Met Rob die hier in 2006 won, en met wie ik in 2007 heb geduelleerd om de zege, en Paul, die dat vast ook graag op zijn palmares wil hebben. Een thuisrit voor beiden.
Om even voor 8 ging ik richting start. Ik had toch sterk de indruk dat het veel minder druk was dan de laatste keer dat ik hier was, in 2008. Ook werd toen het startschot gegeven na eindeloze speeches van de Familie Knetemann, en de onvermijdelijke Steven Rooks, maar die waren er nu allemaal niet.
Om 8 uur ging het los. Mijn doel was om zo lang mogelijk bij de eerste groep te blijven. In 2007 lukte dit dus tot aan de streep, in 2008 tot 30 km voor het eind. Benieuwd hoe dat nu zou gaan met Picardië in de benen. Na de start door het Amsterdamse bos. Koppen tellen. Een man of 25. De rest maakt er dus een toertocht van. Niet erg, op de vaak smalle wegen is het beter om niet met te veel volk te zijn.
De eerste stroken wind tegen (er stond een behoorlijk straffe bries) voelde ik het al: totaal niet hersteld, zere benen, last van de rug, last van m'n zitvlak, enorm moe gevoel; kortom, het was weer lachen op de fiets. Me maar verschuilen in de groep. Altijd lachen om intensief te gaan fietsen met zere poten.
Na 40 km werd de zaak even flink op de kant gegooid door de voorsten. En toen was het gedaan, ik moest er simpelweg af. Geen excuses, gewoon té zere poten van Picardië. Ik kon niet beter vandaag.
Alleen kwam ik nu wel in een enorm niemandsland terecht. Immers, we waren de eerste vertrekkers, ik had tot dat moment met een gemiddelde van 37 km/u gereden, en achter me werd alleen getoerd. En dat met toch behoorlijk wind tegen. En ik moest nog 110 km. Ik besloot om er vanaf dat moment een veredelde hersteltraining van te maken. Pas op het punt waar de 100 km rijders weer op mijn parcours verschenen, heb ik weer aangehaakt bij een sneller treintje.
Na 115 km kwam dan nog het Kopje van Bloemendaal, van de makkelijke kant ook nog. In mijn groepje werden er al een paar zenuwachtig (zich sparen, en ondertussen volstoppen met repen/gelletjes). Dezelfde soort zenuwachtigheid als ik jaarlijks zie bij anderen in de aanloop naar de Cornesse in KBK, of La Redoute in LBL. En dat nu voor een prutsklim, die ik me niet eens meer kon herinneren uit 2008, zoveel indruk had het toen blijkbaar gemaakt. Nou, laat maar komen, dan hebben we die natte droom ook weer gehad.
Ik ben er vol tegenop gereden voor zover mogelijk; kwestie van niet te lang hoeven te zoeken in de uitslagen achteraf. 44 seconden, goed voor de 92e tijd...
Vervolgens met een sneltreintje terug richting Olympisch stadion gereden, waar ik even voor half een terug was, na 4u28, en met een gemiddelde van 32.9 km/u. Ik bleek maar een half uurtje achter te liggen op de eersten, wat me meevalt als ik zie hoe vroeg ik gelost was, hoe rustig ik toen lange tijd gereden heb, en ook nog een keer fout ben gereden.
Als cijferneuroot tot in het graf heb ik de uitslagenlijst uiteraard gelijk naar Excel gekopieerd, en even gesorteerd op eindtijd. Blijk ik toch nog de 26e eindtijd te hebben. Voor wat het waard is.
Maar spijt van mijn deelname? Nee hoor, zeker niet, ondanks de zere poten. Er gebeurt immers altijd wel wat leuks, heb ik altijd geleerd. En het is weer eens fietsen in een heel andere omgeving, waar ik eigenlijk nooit kom. Kortom, een topdagje gehad. Of eigenlijk een topweekend, waar ik deze winter met veel plezier op terug zal kijken!!!
maandag 12 september 2011
Ronde van Picardië, the whole story
Cyclo #160, Ronde van Picardië, 187 km, 10-sept 2011
Weinig cyclo's hebben zoveel jaren op m'n to-do lijstje gestaan als deze Ronde van Picardië. Dat begon reeds in 2000, toen ik daar in de buurt voor m'n werk zat (Caen), en deze mooi mee had kunnen pikken. Geblokkeerde benzinestations wegens stakingen maakten dat ik Frankrijk toen moest 'ontvluchten'. Een jaar later kwam er een bruiloft tussendoor, in de jaren erna een paar keer slecht weer. En de laatste jaren was het steevast dat ik na een lang en vol seizoen geen goesting meer had in weer een lange verplaatsing + overnachting. Zodus.
Dit jaar dus besloten dat ik deze nou eindelijk eens wilde doen. Ook omdat de inschrijving voor mij dit keer gratis was. Alleen: wel zonder extra overnachting, een echte hit-and-run.
Om 9 uur 's avonds al in bed gekropen, om 3 uur ging de wekker. Altijd lachen, opstaan op dergelijke tijdstippen. Om 3u15 zat ik in de auto. Voor de 6e keer dit jaar alweer met de fiets achterin de auto richting Frankrijk. Even na 7-en reed ik Abbeville binnen. Een lange rij bij het afhalen van de nummers maakte dat ik even flink baalde (in zo'n snelle rit moet je toch niet te ver van achteren staan bij de start), maar ik kon om 7u30 toch als 30e of zo aanschuiven in het Prioritaire startvak. Mooi! Het was overigens al 18 graden bij de start, een voorbode van een mooie, warme dag in Picardie.
Met redelijk wat vertraging, omdat er gewacht moest worden op de aankomst van een 100-jarige lokale held, en vanwege toespraken van profrenners Jimmy Casper en Rony Martias, die beide meereden vandaag, ging om 8u15 de zaak dan toch los. Zo'n 1000 man of zo schatte ik. Een Formule-1 race verwachtte ik. Hoge gemiddeldes. Een weinig selectief parcours. Immers, als je aan Picardië denkt, dan denk je niet meteen aan de borden 'Sommet a 5 km'. En als dan ook het andere element wat deze rit zwaar kan maken grotendeels ontbreekt, de wind, dan is een Formule 1 race het logische gevolg. De paar hellingen die er in zaten hadden hooguit 50-100 hm per stuk.
Na de start ging het richting zuid. De eerste schiftingen die er kwamen waren niet vanwege te overwinnen hoogtemeters, maar vanwege de handigheid waarmee 'flessenhalzen' genomen kunnen worden. Een afslag naar rechts naar een weggetje dat maar half zo breed was, een bruggetje van amper 1.5 meter breedte, een enge passage door een dorpje, .... Gelukkig zat ik redelijk goed voorin, en viel het mee wat ik aan plaatsen verloor.
Tussen km 20 en km 50 lagen de zwaarste hellingen van de dag. Op de eerste was het echt vól in de weerstand omhoog kletsen om proberen bij de eersten te blijven. Ik zag hier hartslagen die ik het hele jaar nog niet had gezien. 168. Wat?? Honderd-acht-en-zestig..... Tijdens een maximaaltest eerder dit jaar kwam ik maar tot 164. Wel goede benen dus vandaag .... Ook Ruvar loste tegelijk met mij hier. Alleen: op de glooiiende uitloop van deze helling wordt het verschil in leeftijd, en de mate van herstelvermogen die daarbij hoort, ernstig zichtbaar: daar waar ík echt even moet bekomen van zo'n explosie, en voorbij gereden werd door diverse plukjes renners, zag ik hem weer terug naar het eerste peloton rijden. Tja, dat zat er niet in voor mij.
Na deze helling formeerde zich een groep (het tweede peloton begreep ik achteraf), waar ik echt wel op m'n plek zat. Geen excuses. Hele goede benen, goed gepositioneerd aan de voet, geen andere verzachtende omstandigheden: harder kon ik simpelweg niet op die eerste helling.
Na deze eerste serie hellingen (eentje was zelfs Petit Ventoux gedoopt, of iets dergelijks) trokken we na 70 km richting zee. Dat was toch wel een bijzonder fraaie passage. Steil hellinkje omhoog vanaf daar (enige keer dat ik het binnenblad nodig had vandaag), en vervolgens een tamelijk vlak tussenstuk. Door verder wel een mooie omgeving, waar ik nog nooit eerder was geweest. Het uitgestrekte landschap verbaast me altijd weer als ik in Frankrijk ben; wat leven wij in Nederland toch met zóvelen op zó weinig oppervlak. Dat het hier even makkelijker was kwam me overigens wel goed uit: ik had toch wel lang last van die allereerste explosie. Daarna was het op elke helling harken, ondanks goede benen. Pas na dat vlakkere tussenstuk had ik het gevoel dat ik wat hersteld was van die eerste weerstandsexplosie, zo'n 80 km hiervoor nodig gehad .....
Na zo'n 100 km of zo splitsten de routes zich. Gelijk hierna gebeurde er iets wat ik in m'n 159 voorgaande cyclo's toch nog niet eerder had meegemaakt: we moesten wachten voor een ophaalbrug. Treinen had ik al wel regelmatig op m'n weg gevonden, maar deze nog niet. Balen. Dik balen zelfs. Dit haalt je toch uit je ritme. Al was het voor de groep voor ons erger: die kwam stil te staan op het moment van sluiten van de slagbomen. Ik zelf heb zo'n 5 minuten verloren hierdoor. Een mens maakt wat mee.
Na dit oponthoud was toch het vuur wat uit de groep (inmiddels zo'n 60 man), echt doorgereden werd er niet. Inmiddels reden we in de lichtglooiiende streek rond Crècy-en-Ponthieu. Door de omgeving waar het landschap nóg rood kleurt van alle bloed dat hier gevloeid heeft in de 14e eeuw tijdens de 100-jarige oorlog. In onze groep was het gelukkig niet zo'n oorlog daar. Op de hellingen werd soms toch nog wel redelijk doorgetrokken, maar echt veel zoden aan de dijk zette dit niet. Deze hellingen waren toch zo zwaar niet als die in het begin. Er ging gewoon niemand overboord.
Zelfs op de langste helling van de dag, tevens de laatste ook, op 10 km van de finish werd toch even flink doorgetrokken. Ik kon mooi mee in de eerste 10, maar toen ik in de haakse bocht op de top even terugkeek zag ik het al: wat gaatjes van een paar meter hier en daar, maar niemand overboord. Tja, voor een renner als ik is dat jammer. Ik moet het toch echt hebben van de slijtage, en dat was hier niet mogelijk gebleken.
Sprinten dus... Iets wat ik ook al helemaal niet kan. Ik probeerde in de slotkilometers nog wat op te schuiven. Dat lukte redelijk, maar vooraan geraakte ik toch niet. Er waren nog zo'n 60 man meer die hetzelfde idee hadden als ik... Ergens midden in de groep liep ik uiteindelijk binnen. Aanvankelijk als 96e; later nog gecorrigeerd tot een 90e plek. In dezelfde tijd als nr 52.... Tja, ik en sprinten, dat zal wel nooit wat worden. Laat ik het maar positief bekijken: er waren er 38 sneller dan ik in de sprint, maar ik heb er in elk geval 16 achter me gelaten.
Totale tijd 5u8 over 187 km, 1180 hm, 36.2 km/u gemiddeld. Een Formule 1 race dus; nog niet veel cyclo's heb ik beëindigd met een dergelijk gemiddelde.
Na afloop nog geruime tijd in de warme Picardische nazomerzon (28 gr!!) nagekeuveld met alle bekenden uit cycloland die hier waren. Een sfeertje dat ik weer heel de winter zal gaan missen.
Daarna weer op weg gegaan naar Nederland. Om 19u 's avonds was ik weer thuis. Vermoeid, maar ook voldaan, na een wel heel lange dag. Volgend jaar weer? Mmmm, wat moeilijk te zeggen nu. Ik heb toch liever de wat selectievere parcoursen, maar als er volgend jaar in dit weekend niets anders is, dan kan het zomaar zijn dat ik hier weer als pelotonvulling ga fungeren.
In elk geval dan wel mét deelname aan het afsluitende Grand Trophee diner 's avonds. Geen idee waarom en wat de criteria voor deelname zijn, maar ik vond bij m'n startbescheiden zowaar tickets hiervoor.
Weinig cyclo's hebben zoveel jaren op m'n to-do lijstje gestaan als deze Ronde van Picardië. Dat begon reeds in 2000, toen ik daar in de buurt voor m'n werk zat (Caen), en deze mooi mee had kunnen pikken. Geblokkeerde benzinestations wegens stakingen maakten dat ik Frankrijk toen moest 'ontvluchten'. Een jaar later kwam er een bruiloft tussendoor, in de jaren erna een paar keer slecht weer. En de laatste jaren was het steevast dat ik na een lang en vol seizoen geen goesting meer had in weer een lange verplaatsing + overnachting. Zodus.
Dit jaar dus besloten dat ik deze nou eindelijk eens wilde doen. Ook omdat de inschrijving voor mij dit keer gratis was. Alleen: wel zonder extra overnachting, een echte hit-and-run.
Om 9 uur 's avonds al in bed gekropen, om 3 uur ging de wekker. Altijd lachen, opstaan op dergelijke tijdstippen. Om 3u15 zat ik in de auto. Voor de 6e keer dit jaar alweer met de fiets achterin de auto richting Frankrijk. Even na 7-en reed ik Abbeville binnen. Een lange rij bij het afhalen van de nummers maakte dat ik even flink baalde (in zo'n snelle rit moet je toch niet te ver van achteren staan bij de start), maar ik kon om 7u30 toch als 30e of zo aanschuiven in het Prioritaire startvak. Mooi! Het was overigens al 18 graden bij de start, een voorbode van een mooie, warme dag in Picardie.
Met redelijk wat vertraging, omdat er gewacht moest worden op de aankomst van een 100-jarige lokale held, en vanwege toespraken van profrenners Jimmy Casper en Rony Martias, die beide meereden vandaag, ging om 8u15 de zaak dan toch los. Zo'n 1000 man of zo schatte ik. Een Formule-1 race verwachtte ik. Hoge gemiddeldes. Een weinig selectief parcours. Immers, als je aan Picardië denkt, dan denk je niet meteen aan de borden 'Sommet a 5 km'. En als dan ook het andere element wat deze rit zwaar kan maken grotendeels ontbreekt, de wind, dan is een Formule 1 race het logische gevolg. De paar hellingen die er in zaten hadden hooguit 50-100 hm per stuk.
Na de start ging het richting zuid. De eerste schiftingen die er kwamen waren niet vanwege te overwinnen hoogtemeters, maar vanwege de handigheid waarmee 'flessenhalzen' genomen kunnen worden. Een afslag naar rechts naar een weggetje dat maar half zo breed was, een bruggetje van amper 1.5 meter breedte, een enge passage door een dorpje, .... Gelukkig zat ik redelijk goed voorin, en viel het mee wat ik aan plaatsen verloor.
Tussen km 20 en km 50 lagen de zwaarste hellingen van de dag. Op de eerste was het echt vól in de weerstand omhoog kletsen om proberen bij de eersten te blijven. Ik zag hier hartslagen die ik het hele jaar nog niet had gezien. 168. Wat?? Honderd-acht-en-zestig..... Tijdens een maximaaltest eerder dit jaar kwam ik maar tot 164. Wel goede benen dus vandaag .... Ook Ruvar loste tegelijk met mij hier. Alleen: op de glooiiende uitloop van deze helling wordt het verschil in leeftijd, en de mate van herstelvermogen die daarbij hoort, ernstig zichtbaar: daar waar ík echt even moet bekomen van zo'n explosie, en voorbij gereden werd door diverse plukjes renners, zag ik hem weer terug naar het eerste peloton rijden. Tja, dat zat er niet in voor mij.
Na deze helling formeerde zich een groep (het tweede peloton begreep ik achteraf), waar ik echt wel op m'n plek zat. Geen excuses. Hele goede benen, goed gepositioneerd aan de voet, geen andere verzachtende omstandigheden: harder kon ik simpelweg niet op die eerste helling.
Na deze eerste serie hellingen (eentje was zelfs Petit Ventoux gedoopt, of iets dergelijks) trokken we na 70 km richting zee. Dat was toch wel een bijzonder fraaie passage. Steil hellinkje omhoog vanaf daar (enige keer dat ik het binnenblad nodig had vandaag), en vervolgens een tamelijk vlak tussenstuk. Door verder wel een mooie omgeving, waar ik nog nooit eerder was geweest. Het uitgestrekte landschap verbaast me altijd weer als ik in Frankrijk ben; wat leven wij in Nederland toch met zóvelen op zó weinig oppervlak. Dat het hier even makkelijker was kwam me overigens wel goed uit: ik had toch wel lang last van die allereerste explosie. Daarna was het op elke helling harken, ondanks goede benen. Pas na dat vlakkere tussenstuk had ik het gevoel dat ik wat hersteld was van die eerste weerstandsexplosie, zo'n 80 km hiervoor nodig gehad .....
Na zo'n 100 km of zo splitsten de routes zich. Gelijk hierna gebeurde er iets wat ik in m'n 159 voorgaande cyclo's toch nog niet eerder had meegemaakt: we moesten wachten voor een ophaalbrug. Treinen had ik al wel regelmatig op m'n weg gevonden, maar deze nog niet. Balen. Dik balen zelfs. Dit haalt je toch uit je ritme. Al was het voor de groep voor ons erger: die kwam stil te staan op het moment van sluiten van de slagbomen. Ik zelf heb zo'n 5 minuten verloren hierdoor. Een mens maakt wat mee.
Na dit oponthoud was toch het vuur wat uit de groep (inmiddels zo'n 60 man), echt doorgereden werd er niet. Inmiddels reden we in de lichtglooiiende streek rond Crècy-en-Ponthieu. Door de omgeving waar het landschap nóg rood kleurt van alle bloed dat hier gevloeid heeft in de 14e eeuw tijdens de 100-jarige oorlog. In onze groep was het gelukkig niet zo'n oorlog daar. Op de hellingen werd soms toch nog wel redelijk doorgetrokken, maar echt veel zoden aan de dijk zette dit niet. Deze hellingen waren toch zo zwaar niet als die in het begin. Er ging gewoon niemand overboord.
Zelfs op de langste helling van de dag, tevens de laatste ook, op 10 km van de finish werd toch even flink doorgetrokken. Ik kon mooi mee in de eerste 10, maar toen ik in de haakse bocht op de top even terugkeek zag ik het al: wat gaatjes van een paar meter hier en daar, maar niemand overboord. Tja, voor een renner als ik is dat jammer. Ik moet het toch echt hebben van de slijtage, en dat was hier niet mogelijk gebleken.
Sprinten dus... Iets wat ik ook al helemaal niet kan. Ik probeerde in de slotkilometers nog wat op te schuiven. Dat lukte redelijk, maar vooraan geraakte ik toch niet. Er waren nog zo'n 60 man meer die hetzelfde idee hadden als ik... Ergens midden in de groep liep ik uiteindelijk binnen. Aanvankelijk als 96e; later nog gecorrigeerd tot een 90e plek. In dezelfde tijd als nr 52.... Tja, ik en sprinten, dat zal wel nooit wat worden. Laat ik het maar positief bekijken: er waren er 38 sneller dan ik in de sprint, maar ik heb er in elk geval 16 achter me gelaten.
Totale tijd 5u8 over 187 km, 1180 hm, 36.2 km/u gemiddeld. Een Formule 1 race dus; nog niet veel cyclo's heb ik beëindigd met een dergelijk gemiddelde.
Na afloop nog geruime tijd in de warme Picardische nazomerzon (28 gr!!) nagekeuveld met alle bekenden uit cycloland die hier waren. Een sfeertje dat ik weer heel de winter zal gaan missen.
Daarna weer op weg gegaan naar Nederland. Om 19u 's avonds was ik weer thuis. Vermoeid, maar ook voldaan, na een wel heel lange dag. Volgend jaar weer? Mmmm, wat moeilijk te zeggen nu. Ik heb toch liever de wat selectievere parcoursen, maar als er volgend jaar in dit weekend niets anders is, dan kan het zomaar zijn dat ik hier weer als pelotonvulling ga fungeren.
In elk geval dan wel mét deelname aan het afsluitende Grand Trophee diner 's avonds. Geen idee waarom en wat de criteria voor deelname zijn, maar ik vond bij m'n startbescheiden zowaar tickets hiervoor.
zondag 11 september 2011
Vol weekend
Dit weekend heb ik aardig m'n best gedaan op cyclogebied: op zaterdag de Ronde van Picardie in een hit-and-run trip, op zondag nog de Gerrie Knetemann Classic. Samen goed voor zo'n 340 km.
Op zaterdag in Picardie ben ik 96e geeindigd, midden in de 2e groep feitelijk. Bij de eersten gelost op de meest selectieve hellingen, vervolgens meegereden in de 2e groep naar het eind. Het gebrek aan elke vorm van sprintvermogen kost me zo'n 30 plaatsen of zo. Wel een gemiddelde van 37 km/u over 185 km.
Op zondag nog de Gerrie Knetemann Classic. Doel: met de eersten starten, en daar bij blijven. Helaas hield ik dat maar 40 km vol; toen ging het op de kant en waaide ik er af. Normaal overkomt me dat niet zo snel, maar ik was nog compleet verrot van Picardie, alles deed nog zeer... No excuses. De rest van de rit op toertempo uitgereden; binnengekomen na 4u28.
Uitgebreide verhalen van beide ritten komen nog.
Op zaterdag in Picardie ben ik 96e geeindigd, midden in de 2e groep feitelijk. Bij de eersten gelost op de meest selectieve hellingen, vervolgens meegereden in de 2e groep naar het eind. Het gebrek aan elke vorm van sprintvermogen kost me zo'n 30 plaatsen of zo. Wel een gemiddelde van 37 km/u over 185 km.
Op zondag nog de Gerrie Knetemann Classic. Doel: met de eersten starten, en daar bij blijven. Helaas hield ik dat maar 40 km vol; toen ging het op de kant en waaide ik er af. Normaal overkomt me dat niet zo snel, maar ik was nog compleet verrot van Picardie, alles deed nog zeer... No excuses. De rest van de rit op toertempo uitgereden; binnengekomen na 4u28.
Uitgebreide verhalen van beide ritten komen nog.
Abonneren op:
Posts (Atom)